De kruidwisch

Goudgele reinvaer, donderkruid,
gebloemte da tin 't wilde spruit
en eenzaam bloeit in barre gronden:
wat schuilt in u voor wonderkracht,
dat wij ter wording wordt gebracht,
boersch tot een bundel samengebonden?
Verfrisschend door den kerkenbeuk
spreidt gij uw vreemden, sterken reuk.
In kinderhanden opgeheven
spreekt over u, o nietig kruid,
het priesterwoord den zegen uit,
daar wierookwolken u omzweven.
Als over het dorp het onweer woedt,
de hemel ramp en onheil broedt,
grijpt u het gezin met vroom vertrouwen.
Keer dan, o kruidwisch, 't bliksemvuur
van huis en hof, van stal en schuur,
wen ge, in dat angstverwekkend uur,
tot zoenvlam oplaait in den schouwen.

Arnold Sauwen